Arquivo por etiquetas: Bartolomé Seguí

As lecturas do SrB: Carvalho. Tatuaje

Aquí en español.

“Nacín para revolucionar o inferno.”

Carvalho_CapaTatuaje foi a segunda novela de Pepe Carvalho, foi publicada en 1972. Agora despois de múltiples versións para televisión e cinema chega á banda deseñada nunha adaptación de Hernán Migoya e Bartolomé Seguí (Premio Nacional de cómic no 2009).

O detective é contratado para investigar a identidade dun home que aparece aboiando na praia co rostro comesto polos peixes. O único fío do que tirar é unha tatuaxe, Nacín para revolucionar o inferno. A busca levará a Carvalho polas rúas de Barcelona e Amsterdam.

Carvalho, un tipo duro afeito a manexarse no lumpen Barcelonés, entre prostitutas e quinquis, é tamén un Gourmet con grande habilidade para a cociña e un home culto cunha gran biblioteca da que bota man cando non ten con que prender un lume. Un personaxe cheo de matices, faces contrapostas, descrido e contraditorio, de volta de todo, da CIA, do comunismo e até da vida. Carvalho xa é só militante da comida e das mulleres. Un personaxe co atractivo do real, ben construído, complexo, descarnado e bruto cando é preciso, perfectamente delicado cando a ocasión o require. Un verdadeiro iconoclasta capaz de queimar un Quixote para prender a cheminea. É imposíbel no lle ter respecto. Seguir lendo

Advertisements

ETA nos cómics

Este ano na bd estatal, publicáronse dous libros que tratan o mesmo tema, a organización vasca ETA. Aínda que a existencia de ETA alongouse por máis de 50 anos, no estado español sempre foi un tema “delicado” do que se falaba pouco. Namentres no cinema ou noutros tipos de literatura si que houbo distintas miradas e bastante produción, na bd, polo menos a nivel nacional é case inexistente e, ata este ano, só “La ola perfecta” se atreveu a levar á banda armada ós cadriños.

he_visto_ballenasPero parece que por fin a bd da un valente paso adiante e coa publicación de “He visto ballenas” de Javier de Isusi e “Las oscuras manos del olvido” de Cava e Seguí, non só é quen de tratar o tema, senón de paso, tamén de escenificar esa España dividida.

É este un tema que non só é polémico senón que un conflito de tal lonxevidade rematou por polarizar a vida política do estado, chegando a tales cotas de surrealismo que calquera guión de Berlanga contaría de forma máis veraz a realidade que algúns gobernos e medios de comunicación. Deuse nunha utilización do conflito e das vítimas oficiais con fins exclusivamente electorais, esquecendo sempre ós cidadáns e a resolución dos problemas trocando nun indecente artificio as políticas de paz pola estratexia do avestruz.

Seguir lendo